Bram De Looze

Een jonge pianist die moeiteloos barok linkt aan de meest complexe avant-garde structuren en zich terloops nog eens waagt aan uitgepuurde improvisatie.

25.02, 18.00, Jazzstation:
LABtrio: 10 Years Cd-release "Nature City"

09.03, 20.00, CC Strombeek:
Solo met Piano e Forte

 

Wie is… Bram De Looze?

Van jongs af aan werd het duidelijk dat Bram De Looze (°1991) een natuurtalent was. Nadat hij afstudeerde aan de lokale muziekacademie met het maximum van de punten, ging het heel snel. Samen met Lander Gyselinck en Anneleen Boehme richtte hij het LABtrio op. Ze sleepten meteen een resem prijzen in de wacht, waaronder winnaar van het internationaal jazzconcours in Avignon (FR).

Een jaar studeren in New York verbreedde zijn horizon. Contacten en groepen met muzikanten uit binnen- en buitenland volgden haast automatisch. Een voorbeeld hiervan is het wisselende combo rond Dre Hocevar.

Samen met bassist Jos Machtel en drummer Matthias De Waele vormt hij een trio dat grossiert in standards. Een eerste visitekaartje kwam er in 2013 onder de titel ‘Foster Treasures’.

Hij is tevens de pianist van dienst bij Antoine Pierre Urbex, een dreamteam van de Belgische jazz met in de gelederen o.a. Jean-Paul Estiévenart, Toine Thys, Steven Delannoye en Bert Cools.

Met Septych stippelt hij een eigenzinnig parcours uit. Eigen composities worden daarbij uitgevoerd door een wel heel bijzonder amalgaam van instrumenten: piano, saxofoons, basklarinet, cello’s en slagwerk. Centrale doelstelling is de flexibiliteit uittesten tussen partituur en improvisatie, ondertussen goochelend met harmonie en ritme.

Het laatste jaar zette hij een ambitieus live project op rond Piano e Forte in samenwerking met pianobouwer Maene. Hierbij speelt hij afwisselend op drie modellen: een Anton Walter Replica (1795), een Érard restored original (1836) en een Pleyel Concert Grand Replica (1843).

Meest bekend blijft nog steeds het LABtrio. Opgericht tien jaar geleden groeide het trio ondertussen uit tot een van de hipste groepen uit de jonge generatie. Na twee cd’s (‘Fluxus’, ‘The Howls Are Not What They Seem’) wordt de opvolger deze maand uitgebracht onder de naam ‘Nature City’.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Geen club of café maar het Zoniënwoud. Ik heb het nodig om af en toe te kunnen “verdwalen” in de natuur, al wandelend of al fietsend. De stilte die daar heerst, waarbij ik omringd ben door al die bomen, is voor mij net als een warme douche. Op die manier kan ik mijn hoofd leegmaken maar tegelijkertijd is het ook onwillekeurig een inspiratiebron.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

‘Études’ van Paul Motian en Charlie Haden met Geri Allen. Seppe Gebruers bracht mij op het spoor van deze plaat. De manier waarop Allen hier zo vrij en inventief speelt, is indrukwekkend. Maar bovenal is er het unieke samenspel van deze drie rasmuzikanten. Het was lang geleden dat ik mij nog eens neerzette om uiterst intensief te blijven luisteren. Dat gebeurt niet vaak meer.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Zoveel vrije tijd heb ik niet om naar concerten te gaan maar onlangs zag ik in BOZAR de groep 3MA met koraspeler Ballaké Sissoko omringd door Rajery op valiha en Driss El Maloumi op oud. Super goede klank maar vooral drie muzikanten uit verschillende culturen die toch een eenheid vormden. Een concert is voor mij geslaagd als je aanvoelt dat de artiesten met volle overtuiging spelen. Daarnaast moet het ritme natuurlijk goed zitten en moeten ze op de juiste manier omgaan met dynamiek en energie. Hier klopte het allemaal.

 

… je favoriete quote momenteel?

Toen ik geïnteresseerd geraakte in het stemmen van een piano, ging ik op zoek naar meer informatie over temperamenten en hoe we kwamen tot ons huidig systeem waarbij het octaaf in twaalf exact gelijke tonen verdeeld is. Vroeger was dat helemaal niet zo. ‘The Well-Tempered Clavier’ van Bach is niet bedoeld voor onze gelijkzwevende stemming. Het gaat net om de kleurverschillen die voorkomen in de harmonische constellaties waarmee Bach goochelt in zijn composities. Er is op zich niets mis met gelijkzwevende stemming maar wanneer je aandachtiger begint te luisteren, krijg je een veel rijkere ervaring. Het is net als naar een schilderij kijken en niet de ware stralende kleuren kunnen zien omdat die gereduceerd worden tot matte en dode kleuren.