Bruno Castellucci

Een old school drummer die als autodidact het vak leerde maar toch een internationale carrière opbouwde en dat zowel in jazz als in andere stijlen en genres.

19.10, 20.30, Jazzstation:
Bruno Castellucci & friends: 50 jaar muziek

 

Wie is… Bruno Castellucci?

Geen drumschool of conservatorium voor Bruno Castellucci (°1944), althans niet als leerling. Toch stond hij al heel snel op het podium dankzij het winnen van een jazzconcours en de helpende hand van grote namen die het vak kenden. Zijn devies van in het begin: goed luisteren naar anderen en geen onderscheid maken tussen jazz en overige muziekstijlen.

Het leverde hem door de jaren heen werk op aan de zijde van o.a. André Brasseur, Alex Scorier, Art Farmer, Philip Catherine, Joe Zawinul, Chet Baker en Jaco Pastorius. In 1974 werd hij de vaste drummer van Toots. Een rol die hij tevens drie decennia lang vervulde in de bigband van de Duitse trombonist Peter Herbolzheimer.

Ook artiesten als Maurane en Marc Moulin deden beroep op zijn diensten. Hij was zelfs een aantal maanden te horen in de musical ‘Hair’ en was de drummer op de originele versie van ‘Eviva Espana’.

Castellucci zijn naam circuleerde niet alleen door heel de Europese jazzscene als betrouwbaar en professioneel drummer voor liveoptredens maar hij was eveneens een fel gegeerd sessiemuzikant.

Hij is nog steeds actief als lesgever en ook het podium wil hij nog altijd voor geen geld missen. Volgende zaterdag viert hij trouwens vijftig jaar carrière in gezelschap van een aantal bevriende collega’s.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Niet echt origineel misschien maar op en top Brussels: de terrassen van de Zavel en de Grote Markt. Mijn vrouw drinkt graag eens een trappist en ik een kriek en dat zijn de enige plaatsen waar we bewust naar toe trekken als we er zin in hebben. Hierbij aansluitend is er het jazzverleden van de Grote Markt en omliggende straten met o.a. Pol’s (Jazz Club). Aan de Kolenmarkt was er dan de Carton Club. De eigenaar dacht origineel te zijn door iedereen die een botsing gedaan had en het proces-verbaal kon voorleggen, gratis drank aan te bieden. “Un carton” betekent namelijk een botsing. Het duurde geen twee weken of hij zag in dat zijn idee toch niet zo goed was en veranderde de naam in La Cartonnerie. Maar ik zag er wel Mingus nog aan het werk, net als vele anderen.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Ik hou van vocalisten zoals Frank Sinatra, Ray Charles en Tony Bennett. Bob Mover is een saxofonist die echter ook zingt. Van hem kocht ik een recente opname, ‘My Heart Tells Me’. Meteen schafte ik mij tevens een nieuw exemplaar aan van Betty Carter en Carmen McCrae, hun ‘Live at the Great American Music Hall - San Francisco’. Die plaat beluister ik minstens eenmaal per week. Je vindt hier alle essentiële kenmerken in terug: traditie, creativiteit, eenvoud en vooral thema’s. Als ik bezoek heb, zet ik ze meestal op en dan krijg ik dikwijls de vraag wie of wat dat is. Dat is de kracht van klassiekers waartoe de duetten van Louis Armstrong en Ella Fitzgerald natuurlijk ook behoren.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Dat was onlangs in Berlijn toen ik daar de Braziliaanse zangeres Joyce aan het werk zag samen met haar landgenoot gitarist Dori Caymmi. Het repertoire bestaat hoofdzakelijk uit bossa nova, samba en nog een paar stijlen uit haar land. Thema en harmonie zijn steeds aanwezig zoals het hoort maar bovenal zijn haar improvisaties indrukwekkend. Dat is pure bebop. Je ziet ook dat ze met plezier op het podium staat en die vibe deelt met haar publiek. Een aspect dat tegenwoordig maar al te dikwijls uit het oog verloren wordt.

 

… je favoriete quote momenteel?

Wees jezelf, niet meer maar ook niet minder [Be yourself, no more no less]. Toots zei het altijd en gelijk had hij. Geen ego, geen show. Als je iets te vertellen hebt, zeg het dan. Maar als je iets zegt waar je zelf niet in gelooft, is het niet echt en klinkt het slecht.