Hendrik Lasure

Amper negentien maar ondertussen al de hype van Belgisch jazzland met SCHNTZL, lid van een reeks groepen met internationale bezetting en een compositieopdracht voor muziektheater.

07.12, 20.30, Jazzstation:
SCHNTZL (double bill met Loriers/Postma/Thys)


Wie is… Hendrik Lasure?

Hendrik Lasure (°1997) groeide op in een ouderlijk nest waar beide ouders melomaan waren. Vader zong in een barokkoor en moeder studeerde af als klarinettist.

De jonge Hendrik ging naar de plaatselijke muziekschool in Knokke maar vond de lessen klassiek erg saai en frustrerend. Uit verveling probeerde hij de jazzafdeling. Bij het horen van Dizzy Gillespies versie van ‘On the Sunny Side of the Street’ wist hij waar hij naartoe wilde. Hij belandde meteen in dezelfde pianoklas waar ook al Bram De Looze zat.

Volgende halte was het Koninklijk Conservatorium in Brussel waar hij momenteel in zijn laatste jaar zit. Van Diederik Wissels, John Ruocco en Kris Defoort leerde hij tot nu toe de knepen van het vak.

Belangrijke ontmoeting was deze met Casper Van De Velde. Ze waren amper twaalf en veertien toen hun paden elkaar kruisten tijdens de muziekstages van Jeugd en Muziek in Dworp. Daar werd de kiem gezaaid voor hun duo SCHNTZL.

In 2015 won SCHNTZL de jazzwedstrijd van Vrijstaat O (Oostende). Datzelfde jaar werd Lasure onderscheiden als beste componist tijdens het internationaal jazzconcours in Avignon (Frankrijk).

Tijdens de labelnacht van W.E.R.F. begin oktober 2016 stelde het duo zijn debuut voor. Zoals het tegenwoordig hoort, is er naast de cd tevens de vinylversie (dubbel-lp).

De clips op YouTube laten de twee jonge snaken van hun meest surrealistische zijde zien.

Lasure kijkt ondertussen ook verder dan SCHNTZL. Zo is er Orange Moon met Manolo Cabras en Mathieu Calleja. Hij duikt eveneens op in Sam Comerford Thunderblender waarin naast de Ierse saxofonist ook drummer Jens Bouttery meespeelt. Verder musiceert hij nog bij Amber Haze waar hij samen met Casper Van De Velde een trio vormt met de Italiaanse vocalist Francesca Palamidessi.

Begin deze maand werd een cd ingeblikt met de Spaanse gitarist Toni Mora.

Zijn volgende uitdaging is muziek componeren voor een nieuw muziektheater van Wannes Gyselinck met als thema schrijvers en kunstenaars die tijdens WOII op de vlucht voor het nazisme hun heil zochten in Amerika.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Ik woon nu twee jaar in Brussel en voor mij blijft de Koninginnegalerij een indrukwekkende plaats, zeker als de zon door de glazen overkoepeling schijnt. Ik kom er minstens eenmaal per week langs. Al die kleine winkeltjes en ambachtelijke zaken zoals deze waar ze handschoenen verkopen, fascineren mij telkens weer.


… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Op aanraden van Koen Gisen, producer van het debuut van SCHNTZL, kocht ik de soloplaat van Mark Hollis. Deze dateert van 1998 maar klinkt nog steeds even fantastisch. De songs hebben niets van hun uitdrukkingskracht ingeboet. Dit is avontuurlijke pop zoals ik die graag hoor, een ingetogen en minimalistische opbouw gekoppeld aan soms te gekke arrangementen.
Ik koop trouwens veel te veel cd’s en boeken. Maar het voelt telkens aan als een gezonde uitgave. En met tweedehandswinkels in Brussel zoals Pêle-Mêle kan je de financiële schade beperken.


… je beste herinnering aan een recent concert?

Dat was de dansvoorstelling ‘Rain’ van Anne Teresa De Keersmaeker-Rosas met de muziek van Steve Reich live uitgevoerd. Alleen al het zicht van vier vleugelpiano’s op het podium is waanzinnig. Plus natuurlijk de choreografie die zij daaraan toevoegt. In het gesprek na de voorstelling zei ze iets dat mij sterk bijbleef: “Kunst die uitgaat van emotie is vaak emotieloos”. Voor haar moet kunst gebaseerd zijn op structuur en pas dan volgt de inhoud. Ze past dat ook heel gedisciplineerd toe in dat stuk van Reich waar ze akkoorden omzet in beweging.


… je favoriete quote momenteel?

Daarvoor verwijs ik naar een uitspraak van een van mijn favoriete pianisten Sviatoslav Richter waarbij hij zijn benadering tot uitvoering van bestaande werken toelichtte. Voor hem is logica onbestaand. Hij weet alleen hoe hij aan reflectie moet doen. Dat gaat zo ver dat hij zichzelf beschouwt als een onwetende mens die niet begrijpt wat er allemaal omgaat in de wereld en vooral niet het onderscheid snapt tussen realiteit en kunst. “I do not know logic, I only know how to reflect”. Zelf ben ik ook iemand die erg aan reflectie doet. Bij alles wat ik doe, stel ik mij op voorhand de vraag waarom.