Manolo Cabras

Vertrekkend vanuit de traditie verlegt bassist Manolo Cabras alsmaar de grenzen van de freejazz, als veelgevraagd sideman maar ook met een aantal eigen projecten.

27.05, 20.00, BRUSSELS JAZZ WEEKEND - Music Platform:
Jordi Grognard Trio

28.05, 19.30, BRUSSELS JAZZ WEEKEND - Le Cercle Des Voyageurs:
Augusto Pirodda Quartet

 

Wie is… Manolo Cabras?

Zijn geboorteplek is Sardinië (Cagliari) waar hij aanvankelijk klassieke viool studeerde.

Tot hij de bas van zijn broer voor de grap uit de hoek haalde en als autodidact het instrument onder de knie probeerde te krijgen. De praktijk volgde in een covergroepje.

Belangrijker waren de platen van Weather Report, Ornette Coleman en Miles Davis waardoor hij in contact kwam met de wereld van jazzfusion.

Vanaf zijn achttiende trok Manolo Cabras (°1971) voor de muziek naar Milaan, Rome, Sienna en Bologna. Dat was nog het tijdperk van voor Berlusconi toen in Italië nog een sfeer van vrijheid en experiment heerste.

Via Parijs, Londen, Spanje en een tussenstop in Nederland (1996-2002, studies aan het conservatorium van Den Haag) belandde hij in Brussel waar hij sindsdien een van de meest gezochte en geapprecieerde bassisten uit de Belgische jazz- en improvisatiescene is.

Ben Sluijs rekent op hem sinds het begin. Deze samenwerking is uitvoerig geïllustreerd via verschillende opnamen voor het W.E.R.F.-label.

Idem voor Erik Vermeulen, een andere spitsbroeder van Cabras. Een reeks indrukwekkende cd’s verscheen op hetzelfde Belgische kwaliteitslabel.

Daarnaast vinden we hem terug bij o.a. Manuel Hermia Trio, Heptatomic (het septet rond Eve Beuvens), Daniele Martini Quartet, Free Desmyter Quartet, Unlimited (het kwartet van saxofonist Fred Delplancq) en het Augusto Pirodda Quartet.

Zijn meest recente release is deze met het trio Wheels. Na twee ep’s is ‘Soulitude’ het officiële debuut. Samen met gitarist Mathias Van de Wiele (leider van deze groep) en drummer Jakob Warmenbol tast de bassist de grenzen af tussen psychedelische rock, jazz en improvisatie.

Cabras deelde het podium met grote internationale namen waaronder Charles Gayle (cd-release van het trio met Giovanni Barcella op 27 april in Gent), Marshall Allen (Sun Ra Orkestra) en Toots Thielemans.

Manolo Cabras geeft les in de Antwerpse Jazzstudio.

Hij is echter niet alleen sideman maar heeft ook zijn eigen projecten en groepen.

Zo is er Manolo Cabras & Basic Borg met o.a. de legendarische Italiaanse saxofonist Riccardo Luppi en vocaliste Lynn Cassiers. Hier ligt de focus volledig op een stratificatie van groove en harmonisch materiaal maar met een onafhankelijkheidsgraad op elk niveau.

In de Jazzstation stelt hij zaterdag ‘Melys In Diotta’ voor, de nieuwste cd van zijn eigen kwartet. Partners in crime zijn trompettist Jean-Paul Estiévenart, pianist Nicola Andrioli en trouwe metgezel sinds jaren Marek Patrman (drums).

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Vroeger zou ik de Kafka aangehaald hebben toen dit café zich nog bevond op de eerste locatie. Het was een ontmoetingsplek voor muzikanten, kunstenaars en nachtvlinders van divers pluimage. Helaas is er veel veranderd in Brussel, zeker voor jazzmuzikanten. Interessante plaatsen sluiten of worden gedwarsboomd. Zoals de Chat-Pitre die ik als mijn favoriete plek beschouw. Het is een echt stamcafé waar een internationaal publiek zich thuis voelt maar ook echte Brusselaars komen. En de eigenaar organiseert concerten. Helaas heeft hij continu tegenkanting van buren.

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Deze dateert uit 1957, ‘Solemn Meditation’ van pianist Paul Bley met Charlie Haden, Lennie McBrowne en Dave Pike. Het was de periode na zijn opnamen met Charles Mingus en hij zocht stilaan een andere richting met het accent meer en meer op polytonaliteit en polymodaliteit. Aanvankelijk denk je dat hij in de sporen wil treden van het Modern Jazz Quartet tot je aandachtig gaat luisteren naar de arrangementen en je zijn meesterschap ontdekt.

… je beste herinnering aan een recent concert?

Eerlijk gezegd geraak ik niet vaak onder de indruk van optredens. Iemand die ik wel al een drietal keer live zag en die mij steeds imponeerde, is de Noorse vocaliste Sidsel Endresen. Enkel met haar stem grijpt ze de luisteraar helemaal naar de keel. Veel tekst gebruikt ze niet maar ze creëert een heel speciale sfeer. In duo met haar landgenoot en gitarist Stian Westerhus liet ze bij mij eveneens een stevige impressie na.

… je favoriete quote momenteel?

Toen de Braziliaanse drummer Airto Moreira aan Miles vroeg op welke manier hij zich het best kon aanpassen om helemaal mee te zijn in diens muziek, antwoordde de trompettist: “Play like water”. Dit is een leuze die ik ook steeds nastreef. Ik vermijd onnodige omwegen en probeer zo relax mogelijk te spelen. Daarom heb ik het moeilijk met de te gekunstelde Europese jazz waarbij ritme en harmonie soms veel te stijf overkomen. De kunst van het “tempo stretching” is heel belangrijk.