Mathieu Robert

Mathieu Robert kiest resoluut voor de sopraansaxofoon en verleent op die manier met zijn instrument kleur aan een aantal sterk uiteenlopende groepen.

14.02, 12.30, Charlier Museum:
Mathieu Robert & Mario Ganau

 

Wie is… Mathieu Robert?

Brussel blijft als jazzhub een sterke aantrekkingskracht uitoefenen, zeker op jonge muzikanten. Onder hen saxofonist Mathieu Robert (°1989) die van Mons naar de hoofdstad verkaste.

Zijn eerste leerschool was klassiek saxofoon en solfège aan de lokale muziekacademie. Daarnaast maakte hij kennis met jazz via lessen bij Fabrice Alleman.

Dan kwam de verhuis naar Brussel om verder te studeren aan het conservatorium. Zijn bachelor behaalde hij aan de Franstalige afdeling, zijn master in de Nederlandstalige sectie, nadien nog gevolgd door een aggregaat.

Ondertussen geraakt hij stilaan ingeburgerd. Getuige zijn medewerking aan een aantal groepen. Ze geven meteen een beeld van zijn polyvalente opvattingen.

Bij Edi Olvitt deelt hij de verantwoordelijkheid op gelijke voet met Nicolas Chkifi en Quentin Stokart. Drie verschillende persoonlijkheden die met hun muziek schipperen tussen free, abstract en een doorgedreven zoektocht naar de klank van hedendaagse jazz.

Book of Air is het uitzonderlijke project van de gebroeders Cools, de ideale biotoop voor Mathieu om zich van zijn meer meditatieve zijde te laten horen.

Weer heel wat anders is Blue Monday People. Daar draait alles hoofdzakelijk rond de teksten en vocale partijen van François Vaiana terwijl bij de groep Harvest van Guillaume Vierset melodie primeert.

Een van de nieuwste projecten waar hij instapte, is Philémon, le chien qui ne voulait pas grandir, kamermuziek tussen jazz, klassiek en improvisatie.

Verder is er nog zijn uitstap in de literaire wereld samen met de Catalaanse actrice Neus Martinez onder de naam Mousse waarbij zij gedichten voordraagt en Mathieu hierbij live zelf gecomponeerde muziek speelt.

Met sopraansaxofonist Pierre Vaiana, bij wie hij eveneens in de leer ging en met wie hij samen in de groep FATIK zat, vormt hij al een tijdje een duo. Gezamenlijk verkennen ze de mogelijkheden van hun instrument.

Voor het komende concert in het Charliemuseum is er het duo met de Italiaanse pianist Mario Ganau. De twee ontmoetten elkaar aan het conservatorium en hebben net een opname ingeblikt. De officiële release volgt dit jaar.

 

Welk is…

…je favoriete plek in Brussel?

Ik volgde vier jaar yoga bij Erwin Vann in diens Sampoorna Studio, centrum Brussel in de Hopstraat. Nu geef ik daar zelf les. Door de puurheid van de ruimte straalt er een enorm rustgevend gevoel van uit. De ideale omgeving om mij verder te verdiepen in deze leer. Mijn bedoeling op langere termijn is een kruisbestuiving tussen yoga en jazz.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Ik koop enorm veel. Mijn meest recente aanschaf is ‘One More Time’ van Mal Waldron met Steve Lacy en Jean-Jacques Avenel. Voor mij een van Waldrons beste opnamen. Het klinkt allemaal heel eenvoudig en toch is het ontzettend rijk en diep. Net een familiefoto. Ze hadden voordien elk onderling met elkaar gespeeld maar nooit samen in trio zoals hier.
Dezelfde dag kocht ik nog ‘Elegy’ van Theo Bleckmann. Ik kende zijn Refuge Trio maar dit is nog wat anders met pianist Shai Maestro, gitarist Ben Monder, drummer John Hollenbeck en Chris Tordini op contrabas. Ik heb sowieso een zwak voor de meditatieve sound van ECM, zeker wanneer sopraan en stem zeer kort bij elkaar liggen.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Dat was het kwartet van Eve Beuvens met Mikael Godée in de Jazzstation. Ook hier weer die poëtische klank die mij zo aanspreekt. Ze hielden zich ver af van een clichématige benadering. Zuivere sopraansaxofonisten zijn eerder zeldzaam, daarom probeer ik zoveel mogelijk naar dergelijke concerten te gaan.

 

… je favoriete quote momenteel?

Die komt uit een boek over kunstenaar Georges Braque: “Met de leeftijd smelten kunst en leven samen”. Steve Lacy was eveneens een fan van Braque. Als je lang genoeg een enkel onderwerp bestudeert, ontdek je al de onderlinge verbanden met andere disciplines en vooral met het leven zelf. Mijn groot voorbeeld daarbij is Mal Waldron. Het lijkt er op dat hij steeds hetzelfde speelde maar het was allemaal zo ver uitgediept dat er een enorme onderliggende rijkdom aanwezig was.