Nathalie Loriers

De leading lady van de Belgische jazzpiano leidt niet alleen haar eigen (internationale) formaties maar is tevens de bepalende factor bij het mannenbastion van het Brussels Jazz Orchestra.

09.09, 20.00, Marni Jazz Festival:
Nathalie Loriers + Tineke Postma + Nicolas Thys

13.10, 20.00, Wolubilis:
Brussels Jazz Orchestra + David Linx : Brel 

 

Wie is… Nathalie Loriers?

Na een opleiding klassieke piano verschoof de aandacht van Nathalie Loriers (°1966) snel richting jazz. In hetzelfde jaar dat ze haar eerste prijs voor jazzpiano en harmonie behaalde aan het Koninklijk Conservatorium in Brussel (1999), werd ze al meteen uitgeroepen tot beste jonge soliste tijdens de Brussels Jazz Rally. Het begin van een mooie reeks erkenningen.

In 1991 verschijnt haar debuut-cd ‘Nymphéas’.

Dan gaat het snel en volgen de mijlpalen elkaar op. Opvallend van meet af aan is het belang dat ze hecht aan de traditie en respect voor diegenen die een deel van de (Belgische) jazzgeschiedenis schreven.

Zo zijn er optredens en opnamen met o.a. Sadi, Jacques Pelzer, Steve Houben, Toots Thielemans, Philip Catherine, Aldo Romano en zelfs Lee Konitz en Al Levitt met wie ze de cd ‘Discoveries’ opneemt.

Ze ontvangt zowel de Belgische als de Europese DJANGO D’OR.

Ze nodigt Frank Vaganée, Kurt Van Herck en Laurent Blondiau uit voor de cd ‘Tombouctou’ (Nathalie Loriers Trio + Extensions). Voor ‘Chemins Croisés’ zijn ud-speler Karim Baggili en klarinettist Gianluigi Trovesi haar centrale gasten.

Vanaf 2002 wordt ze de vaste pianiste van het Brussels Jazz Orchestra. Begin 2017 verschijnt er een nieuwe cd.

Sinds 2013 heeft ze een trio met Tineke Postma (bassist is tegenwoordig Nicolas Thys). Hun eerste cd, ‘Le Peuple des Silencieux’ (2014), werd overal enthousiast onthaald. Het vervolg wordt deze maand ingeblikt.

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Eigenlijk ben ik iemand die nood heeft aan de natuur. Ik woon momenteel dan ook een heel eind buiten Brussel. Er was nochtans een tijd dat ik mijn vaste stek had in de hoofdstad. De energie en de informatie die op mij afkwamen, werden echter te overdonderend. Een plek als Watermaal-Bosvoorde, aan de rand van het Zoniënwoud, apprecieer ik wel. Ik hou van die oude huizen in een bepaalde architecturale stijl. Ze stralen een zekere warmte en vertrouwdheid uit. En vlakbij heb je het bos natuurlijk. Helaas zijn de huizen daar niet meer te betalen.

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Recent kocht ik minder platen en cd’s en luisterde ik vooral via internet. Ik ben iemand die heel bewust naar een winkel stapt voor een welbepaalde release. Helaas zijn er echter minder en minder goede platenwinkels. Ze verdwijnen een voor een zoals recent nog Ut Pictura Musica aan de Zavel. Mijn meest recente aankoop was ‘The String Project Live in Brussels’ van Philip Catherine. Zeer mooie composities maar vooral ook prachtige arrangementen. Strijkers en jazz, het blijft een moeilijk gegeven. Zelf maakte ik indertijd eveneens een opname met een strijkerskwartet (‘Moments d’éternité’) en ik weet dus ondertussen welke valkuilen er zijn. Philip weet deze allemaal perfect te omzeilen.

… je beste herinnering aan een recent concert?

Ontegensprekelijk het soloconcert van Fred Hersch in BOZAR vorig jaar. Meesterlijk hoe hij alles beheerst en onder controle heeft. Alsof hij een quatre mains speelt met een tweede pianist. Brad Mehldau kan dat ook maar klinkt veel technischer. Hij ging trouwens in de leer bij Hersch. Ik woonde ooit een masterclass van Hersch bij en wat ik toen hoorde en zag op gebied van harmonie en lyrisme was buitengewoon. Voor mij staat hij op dezelfde hoogte als Keith Jarrett, alleen komt hij helaas veel minder in de media.

… je favoriete quote momenteel?

Die haal ik bij Toots: [I feel best in that little space] between a smile and a tear. Het is een uitdrukking die ik de laatste tijd vaak hanteerde, zowel privé als in mijn lessen. Toen ik mijn hart verloor aan jazz, was het dat wat mij aantrok: enerzijds die tristesse en anderzijds de vreugde. Ik probeer dat ook telkens in mijn muziek te stoppen. Het echt vrolijke is minder mijn ding. Ik merk ook bij de jonge generatie dat die dikwijls heel gekweld klinkt. Dat is misschien de weerspiegeling van de huidige tijd en maatschappij.