Sergio & Rosy / The Sounds

Een jazzclub met internationale bekendheid waar jongeren ruime kansen krijgen en de uitbaters één stelregel hanteren: keihard werken met passie voor jazz.

Wat is… de Sounds?

Jazzclub Sounds viert op 30 april haar dertigjarig bestaan. Eigenaars en uitbaters zijn Sergio Duvalloni en Rosy Merlini.

De twee lieten eind jaren zeventig, elk apart, hun vaderland Italië achter zich en trokken naar Berlijn waar ze elkaar leerden kennen. In 1985 hielden ze het daar voor bekeken en kwamen naar Brussel.

Op 10 april 1986 openden ze de Sounds. Aanvankelijk stond er vooral pop, rock en blues op het programma. Pol Lenders, uitbater van de legendarische jazzclub Bierodrome (net om de hoek) gaf zijn zegen aan Sergio en Rosy om tevens jazz op de affiche te zetten. De rest is geschiedenis.

De Sounds was toen een van de eerste clubs waar hedendaagse jazz aan bod kwam. Drie decennia later is de Sounds een klinkende naam in binnen- en buitenland.

De succesformule van Sergio en Rosy: keihard werken zonder politieke steun of subsidies maar met hart en ziel voor de jazz.

Een greep uit de lijst van artiesten die hier op het podium stonden: Paolo Fresu, Joe Lovano, Ravi Coltrane en natuurlijk Philip Catherine die regelmatig binnenstapt en telkens zijn vaste tweedaagse stek heeft tijdens de Brussels Jazz Marathon.

Sergio (woordvoerder, programmator) en Rosy (catering) maken er een erezaak van om jongeren een kans te gunnen. Het verhaal van het Brussels Jazz Orchestra ontstond in de Sounds evenals dat van Octurn, twee groepen met internationale renommee ondertussen.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Als ik in de stad blijf, is dat ontegensprekelijk de Grote Markt. Voor mij blijft dit de architecturale top van onze hoofdstad. En jaarlijks zijn er jazzconcerten tijdens de Brussels Jazz Marathon. Wanneer ik nood heb aan wat groen en een rustige omgeving zonder auto’s, dan ga ik naar het Ossegempark aan de voet van het Atomium. Ook daar valt jaarlijks jazz te beleven dankzij het Brosella festival. Twee toeristische troeven dus met een jazzkarakter.

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Als clubeigenaar ontvang ik stapels nieuwigheden van artiesten die op die manier hun kandidatuur insturen. Zelf nog aankopen heeft geen zin want ik heb nu al gewoon de tijd niet om alles te beluisteren. Maar mocht ik een recente release die ik nog niet heb willen aanschaffen, zou het de soloplaat zijn van Michel Hatzigeorgiou, de bassist van Aka Moon. Zijn ‘La basse d’Orphée’ is een echt meesterwerk. Hij overloopt het hele jazzgamma, van groove en swing tot de meer moderne aanpak en zelfs rebetiko. Bovendien bespeelt hij naast bas tevens nog een hele reeks instrumenten zoals banjo, mandoline, bouzouki, baglama en gitaar!

… je beste herinnering aan een recent concert?

Ik zie in mijn club wekelijks zes concerten, waarvan heel veel goede en slechts nu en dan een tegenvaller. Toch is er een beperkt aantal muzikanten dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Zoals onlangs nog Philip Catherine. Wegens het onverwacht wegvallen van drummer Hans van Oosterhout werd het aangekondigde kwartet op die manier beperkt tot een trio met bassist Bart Denolf en pianist Nicola Andrioli. Maar wat een optreden. Ik heb onmiddellijk aan Philip gevraagd om met die bezetting hier op te treden tijdens de komende Brussels Jazz Marathon.
Twee andere muzikanten die ik in deze context ook graag wil vermelden, zijn trompettist Jean-Paul Estiévenart en violist Tcha Lindenberger die elk met hun eigen groep telkens krachtige prestaties neerzetten.

… je favoriete quote momenteel?

Naar aanleiding van vijfentwintig jaar Sounds vroeg een journalist mij ons geheim. Een jazzclub uitbaten is keihard werken maar net als bij muzikanten die willen uitstijgen boven het gemiddelde is er maar één stelregel: wat je doet, moet je doen met passie. Mocht ik hier enkel staan voor het geld, dan bestond de Sounds al lang niet meer. Idem voor de muzikanten. Bij hen is het ook een levensroeping als het ware want voor de jazzsector is er zo goed als geen geld vanwege de overheden. Je moet alles zelf realiseren.