Stéphane Mercier

Een altsaxofonist die na zijn avontuur met bigbands in Boston en New York ondertussen artistiek leider is van de Jazz Station Big Band en daarnaast ook zijn eigen groepen heeft.

30.04, Beursplein, 14.00

INTERNATIONAL JAZZ DAY: Jazz Station Big Band o.l.v. Stéphane Mercier vs. Swingalicious Bigband

Wie is… Stéphane Mercier?

Stéphane Mercier (°1970) trok na zijn studies aan de Antwerpse Jazzstudio en het conservatorium van Brussel meteen naar Boston waar hij zich inschreef aan het Berklee College of Music.
In New York vond hij meteen zijn weg en verbleef zeven jaar in de jazzhoofdstad waar hij het pad kruiste van diverse muzikanten die later internationale renommée kregen (Mark Turner, Seamus Blake, Matt Penman, Avishai Cohen…).
Met de bigband van Magali Souriau nam hij zelfs een plaat op in de fameuze jazzclub Birdland (‘Birdland Sessions’).
Daarnaast was er ook nog zijn eigen ‘Flor De Luna’ voor het label Fresh Sounds, bekend van Kurt Rosenwinkel en Brad Mehldau.

Na een tussenstop in Parijs vestigde hij zich terug in België waar hij zijn eigen groepen oprichtte.

Belangrijk voor het verder verloop van zijn carrière als saxofonist en fluitist maar zeker ook als componist, was de uitnodiging van Michel Paré om bij de Jazz Station Big Band te komen spelen.
Op de International Jazz Day leidt Mercier de Jazz Station Big Band tijdens een heuse bigband battle tegen de Swingalicious Big Band.

Daarnaast is hij eveneens actief in andere genres. Zo is hij te horen op de nieuwe cd van Bai Kamara Jr (‘The Mystical Survivors and Some Rare Earthlings’) waarvoor hij ook de arrangementen schreef.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Ontegensprekelijk de Jazz Station. Dat is mijn tweede thuis. Niet enkel omdat ik er naar concerten ga maar het is vooral een echte ontmoetingsplaats waar een heel toffe ploeg werkzaam is. Je kan er rustig interviews doen, er is de mogelijkheid voor gratis repetities en ik nam er ook al demo’s op. Het is bovenal de thuishaven van de Jazz Station Big Band die ik ondertussen leidt nadat oprichter Michel Paré een stap terugzette. In New York speelde ik bij verschillende bigbands in gezelschap van o.a. Jeff Ballard, Aaron Goldberg en Chris Cheek.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

‘I Long To See You’ van Charles Lloyd & The Marvels. Het bewijs dat de negenenzeventigjarige saxofonist onverminderd nieuwe horizonten opzoekt en dat in gezelschap van een heel gemengde begeleidingsgroep gevormd door Reuben Rogers, Eric Harland, Bill Frisell en Greg Leisz. Hij nodigde hiervoor zelfs Willie Nelson en Norah Jones uit. Totaal niet traditioneel dus. Net zoals Wayne Shorter blijft hij zich steeds opnieuw uitvinden. Of Johnny Cash die op het einde een meer popgetinte richting uitging. Voor dergelijke artiesten heb ik een enorm respect.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Dat was ongetwijfeld vorig jaar dat van trompettist Avishai Cohen in Flagey. De muzikaliteit en de goed geconstrueerde composities primeerden boven de technische vaardigheden. Er werd geen noot teveel gespeeld. Het was sinds mijn tijd in New York geleden dat ik nog zo onder de indruk geraakte.

 

… je favoriete quote momenteel?

Ik hou van citaten. Kort geleden noteerde ik nog iets van Quincy Jones, een zinsnede die ik eveneens al gehoord had van Charlie Haden een twintigtal jaar geleden: je kan nooit een beter muzikant zijn dan je een mens bent. Wie als muzikant wil evolueren, moet dat eerst als mens doen. De muziek zal dan wel volgen. Ik verval in herhaling maar net daarom heb ik zoveel respect voor personen als Wayne Shorter, Herbie Hancock en anderen van hun generatie. Ze blijven zoeken en vooruitgaan als mens.