Tuur Florizoone

Van Brazilië naar Amerika en van klassiek naar folk en jazz. Accordeonist, pianist en componist Tuur Florizoone (°1978) is het typevoorbeeld van de moderne muzikant die geen grenzen kent.

River Jazz Festival - Jazzstation, 10.01

18.00: Tricycle featuring Tuur Florizoone

 

Van Brazilië naar Amerika en van klassiek naar folk en jazz. Accordeonist, pianist en componist Tuur Florizoone (°1978) is het typevoorbeeld van de moderne muzikant die geen grenzen kent. Met een Vlaming, een Waal en een Brusselaar in de rangen heeft hij met Tricycle bovendien een op-en-top Belgische groep.

 

Wie is… Tuur Florizoone?

 

Het curriculum vitae van Tuur Florizoone leest als een wereldreis doorheen verschillende continenten en muziekgenres. Een greep uit zijn dagboek: workshops in Brazilië bij Naná Vasconcelos en Gilberto Gil, rondtrekken met een circus, de soundtrack voor een van de meest succesvolle Vlaamse films van de laatste jaren (‘Aanrijding In Moskou’), flirten met dub, elektro en wereldmuziek bij het Turkse Baba Zula, Scandinavische folk met aNoo, joodse avant-jazz met Zahava Seewald & Zohara, hedendaags klassiek met Massot-Florizoone-Horbaczewski, het Belgisch-Congolese avontuur van Mixtuur, concerten met gelijkgestemde vrijbuiters als Carlos Núñez en Manu Chao en een eigen label Aventura Musica.
Eind vorig jaar toerde hij nog in Amerika met trompettist Eric Vloeimans en cellist Jörg Brinkman. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan de opvolger van hun ‘Oliver’s Cinema’ die in de loop van volgende maand verschijnt.
Voor zijn concert in de Jazzstation zorgt Florizoone voor een exclusiviteit. Het wordt Tricycle in een XL-formule. Het trio krijgt namelijk versterking van drie percussionisten: Oswaldo Hernandez, Etienne Plumer en Stephan Pougin. Na een aantal concerten in scholen is dit het enige clubconcert. Bedoeling is wel dat er nadien verder gewerkt wordt aan het project en dat er ook een cd komt. In het kader van het River Jazz Festival krijg je wel al in alle exclusiviteit een voorsmaakje.

 

 

Welk is… je favoriete plek in Brussel?

 

Café Bravo in de Aalststraat, een zijstraat helemaal op het einde van de Dansaertstraat. Er is een uitgebreide keuze van streekbieren en aangezien ik een zwak heb voor het goudkleurige gerstennat stap ik hier regelmatig binnen. Je kan er tevens lekker eten tegen super democratische prijzen. En er is live jazz. Een paar keer per week kan je een concert meepikken. Op woensdagavond zijn er jamsessies en dan is het echt “the place to be”. Het zit er dan barstensvol. Het leuke is dat wie gewoon wil praten boven blijft terwijl de muziekliefhebbers naar de kelderverdieping afzakken om te gaan luisteren.

 

… je beste herinnering aan een concert in de Jazzstation?

 

De openingsjam van het seizoen georganiseerd door Les Lundis d’Hortense begin oktober. Op een losse manier kwamen heel uiteenlopende jazzstijlen aan bod. Tientallen muzikanten wisselden elkaar af in een reuze jamsessie die uitmondde in een groot feest. Zowel Etienne Richard en Jean-Paul Estiévenart stonden op het podium als Pirly Zurstrassen en Toine Thys, naast vele anderen. Dergelijke concerten zijn de beste reclame voor jazz. Het is trouwens een jaarlijks gebeuren en iedereen is welkom.

 

…de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

 

‘Skeletons’ van Anu Junnonen. Ik speel in haar groep aNoo maar dit is haar eerste soloplaat onder eigen naam. Ze gaat hier een gans andere richting uit. Het is haar persoonlijke zoektocht naar een manier om stem en electro te combineren. Zij ging zeer radicaal te werk en opteerde meteen ook voor de juiste lengte, iets meer dan een half uur. Net zoals Daniel Lanois dat doet met zijn meer experimentele platen. Voor een artiest is dat steeds een van de kapitale vragen bij het maken van een cd: hoe lang of hoe kort houd ik het? ‘Skeletons’ is geen muziek om tijdens een familiediner op te zetten, wel om door de luidsprekers te laten knallen bij de afwas.

 

…je favoriete quote momenteel?

 

“Jullie fietsers maken rijden in Brussel levensgevaarlijk”. Dat is het verwijt dat ik onlangs naar mijn hoofd geslingerd kreeg van een driftkikker in een 4x4 die mijn vriendin en mij op een haar na van de weg maaide. Dergelijke bestuurders en auto’s moesten ze uit het verkeer halen. Trouwens, mocht iedereen met de fiets rijden in Brussel zou het veel aangenamer en veiliger zijn. Helaas ben je nu soms verplicht om je op de rijweg te begeven omdat er geen fietspaden zijn. Ook heel weinig autobestuurders respecteren de voorziene plek voor fietsers net voor een verkeerslicht. Als ik er hen dan attent op maak, krijg ik de volle lading over mij heen. Ik moet toegeven dat niet alle fietsers even oplettend en voorzichtig zijn. Als ik voor mij een toerist op een Villo-fiets zie, hou ik evenveel afstand als bij een auto met een buitenlandse nummerplaat. Zelf draag ik wel een helm en heb voor- en achterlichten, een punt waar vele fietsers helaas al eens te weinig aandacht aan besteden.