Fabian Fiorini

Een pianist die zowel de moeilijkste klassieke stukken uitvoert als improviseert en de meest gelaagde jazzcomposities pent.

05.02, 20.30, Jazz Station :
‘The Scarlatti Book’ – Aka Moon & Fabian Fiorini

06.02, 18.00 (!), Jazz Station :
‘The Scarlatti Book’ – Aka Moon & Fabian Fiorini

19.05, 20.15, CC De Meent (Alsemberg) :
Fabian Fiorini en solo

 

Wie is… Fabian Fiorini?

Fabian Fiorini (°1973) studeerde aan de conservatoria van Brussel en Luik.
Zijn interesse ging van meet af aan uit naar de kruisbestuiving tussen hedendaags klassiek en jazz waarbij hij compositie en improvisatie als evenwaardige componenten beschouwt.
Hij schrijft regelmatig muziek voor theater, dans en film en tevens in opdracht voor grote orkestbezettingen.
Daarnaast breidt hij zijn kennis voor muziek van andere continenten voortdurend verder uit.
Begin jaren negentig maakte hij deel uit van de generatie die in de Brusselse Kaai mee de Belgische jazz een volwassen karakter gaf.
Uit dit broeinest ontstond later Aka Moon, de groep met wie hij het meest samenwerkt, zowel live als op plaat.
Andere groepen waarin Fabian Fiorini momenteel een sleutelrol speelt zijn o.a. Fiorini-Houben Quartet, Al Funduq, Octurn en MikMâäk.
In 2008 verscheen de trio-cd, ‘Something Red in the Blue’ (Cypres) met als medemuzikanten bassist Jean-Luc Lehr en drummer Chander Sardjoe. Een driehoeksverhouding tussen Bach, Monk en Fiorini.

Recent bracht hij dan zijn eerste solo-cd uit, ‘De papillons noirs’ (el Negocito Records).

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Ongetwijfeld de Marollen, het laatste volkse bastion van Brussel. Zelfs tijdens WOII bleef de rommelmarkt plaatshebben. Met de recente alarmfase 4 was het de eerste keer dat iedereen thuis moest blijven. “Du jamais vu” zeiden de handelaars. Het is er alleszins een apart wereldje met eigen gebruiken en regels die buiten het kader vallen van de macro-economie die onze maatschappij tegenwoordig op elk vlak bepaalt. Hier kan je haast spreken van ruilhandel. Oude en vergeten zaken krijgen terug waarde. Dit is nog het echte leven met een toffe sfeer. En natuurlijk is dit de geboorteplek van Toots Thielemans.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

‘Le Sacre du Printemps’ van Stravinsky. Niet dat ik het nog niet kende maar tijdens een van mijn lessen “partituren en arrangementen schrijven” aan het Koninklijk Conservatorium wilde ik dit gebruiken als illustratiemateriaal. Het blijft voor mij een van de mooiste orkestrale stukken ooit. Ook zeer instructief als je eerst laat zien wat de partituur voor piano bevat en deze naast die van het volledige orkest legt. ‘Le Sacre du Printemps’ is het scharnierwerk tussen oude en nieuwe muziek. Stravinsky was de eerste componist die het aandurfde om al het bestaande op een totaal andere manier aan te pakken. Schönberg, Mahler en Debussy deden het ook maar behielden nog aanknopingspunten met het verleden. Stravinsky knipte alle banden door. Hij tilde de orkestratie naar een hoger niveau. Je mag daarbij niet vergeten dat hij zijn eerste versie publiceerde in 1913 en tot aan zijn dood, bijna zestig jaar later, nog steeds veranderingen bleef aanbrengen. Van een levenswerk gesproken. Ondanks de moeilijkheidsgraad luisteren zowel kinderen als volwassenen er altijd geboeid naar.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Een duo-concert van Kris Defoort en Erik Vermeulen in de besloten kring van een huiskamer voor een vijftigtal personen. Die twee kennen elkaar bijna vijfentwintig jaar maar hadden nog nooit samengespeeld. Ze brachten lange improvisatiestukken met wat Monk ertussen. Er ging geen repetitie aan vooraf. Sterk was vooral dat ze na elk “nummer” van plaats verwisselden en toch hun eigen sound behielden. Erik Vermeulen is een van de grootste pianisten ter wereld. Zelfs echte jazzkenners onderschatten hem nog steeds.

 

… je favoriete quote momenteel?

Een citaat over objectiviteit en waarneming uit de Vedische geschriften. Het zijn zinnen en ideeën over de ons omringende realiteit, later hernomen door Boeddha in zijn leer. “Je kunt niet beweren dat iets bestaat. Je kunt niet beweren dat iets niet bestaat. Je kunt niet tegelijkertijd beweren dat iets bestaat en dat het niet bestaat. Je kunt het tegendeel van voorgaande stelling niet beweren of bevestigen.” Toen al beseften ze dat je de waarheid wel kan zoeken maar dat je die nooit zal vinden. Idem met het geluk. Kijk maar naar de actualiteit. Het is vooral een egoïstische daad om te beweren dat jij als enige de waarheid bezit. Er bestaan verschillende manieren om iets te bekijken maar geen enkele is uiteindelijk de enige ultieme juiste.