Igor Gehenot

Een jonge pianist die zowel met zijn trio als in de supergroep Lg Jazz Collective stijl en lyrisme op de juiste wijze doseert.

30.04, 20.30, Music Village
Igor Gehenot Trio

06.05, 20.30, Jazz Station
Lg Jazz Collective

22.05, 18.30, Brussels Jazz Marathon (Grote Markt)
LG Jazz Collective

23.05, 21.30, Brussels Jazz Marathon (Fernand Cocqplein)
Igor Gehenot & Chrystel Wautier 5tet

 

Wie is… Igor Gehenot?

Igor Gehenot (°1989) is een typisch Belgisch muzikant van de jonge generatie. Hij studeerde op verschillende plaatsen (Luik, Maastricht) voor hij Brussel als vaste uitvalsbasis koos en daar vaste klant werd van de jamsessies in de Sounds. Met Antoine Pierre (vaste drummer van Philip Catherine) zat hij voordien al wel in het Metropolitan Quartet dat het concours van Comblain-La-Tour won (2011). Hij raakte nadien in de ban van Bill Evans en vormde al snel zijn eigen trio met Teun Verbruggen en Sam Gerstmans (ondertussen vervangen door Philippe Aerts). ‘Road Story’ (2012), de debuut-cd van zijn trio, groeide uit tot een referentie van de Belgische jazz en met het vervolg, ‘Motion’ (2014), kwam de bevestiging.
Ondertussen kreeg hij nog de Sabam Jazz Award voor jong talent en maakt hij tegenwoordig deel uit van de supergroep Lg Jazz Collective, een septet van jonge jazzmuzikanten die elk op zich al een stevige reputatie opbouwden en met ‘New Feel’ een gedroomd visitekaartje afleverden.
Gehenot is vooral iemand die graag uitdagingen aangaat. Zo speelde hij in duo met veteraan Robert Jeanne maar werkte hij eveneens een project uit voor zijn trio met het Poolse Atom Strings Quartet.
Dat Gehenot beseft dat alle aspecten van presentatie op een podium (belichting, introductie, kledij) factoren zijn die meespelen, siert hem. Zijn studies grafiek zijn daar niet vreemd aan terwijl zijn extra vleugje humor van elk optreden weer een aanrader maakt.

 

Welk is…

… je favoriete plek in Brussel?

Momenteel is dat ontegensprekelijk de Bravo, het café met kelderclub dat nu net iets meer dan een jaar bestaat. Ongelooflijk welke energie daar hangt. De plaats beantwoordt duidelijk aan de vraag van een jonge generatie. Zeker op woensdagavond kan je er niet omheen. Sterke troeven zijn de vriendelijke bediening, de democratische prijzen en de piano die in goede staat is. Bovendien is de ligging perfect natuurlijk, vlak in het centrum. Ook positief is dat de concerten niet te laat beginnen. Vrijdagavond stap ik er eveneens graag binnen, ook al is de muziek dan meer gericht op groove. Het is echt een plek voor iedereen, zowel voor wie graag op stap gaat als voor echte muziekliefhebbers die houden van optredens. Belangrijk is dat nieuwe groepen hier een kans krijgen maar leuk is dat sinds kort ook grote internationale namen al eens op de affiche staan.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

Dat is er eentje van de Poolse zangeres Monika Borzym, ‘Girl Talk’. Zij linkt op zeer ingenieuze wijze pop aan jazz zonder dat het passe-partout muzak wordt. Niets nieuws maar ze kiest wel hoofdzakelijk nummers van de laatste vijf tot tien jaar. En ze omringde zich voor de cd met topmuzikanten waaronder Eric Harland, Larry Grenadier, Aaron Parks en Seamus Blake. Ze staat alvast hoog op mijn lijstje om ooit eens mee samen te werken. Voor de jazzmarathon ga ik trouwens speciaal een programma maken met zangeres Christel Wautier. Het is de bedoeling dat er nadien een vervolg komt. Ik ben opgebracht met het Franse chanson, vandaar mijn interesse voor zang. Je hoort dat ook in mijn stijl die niet zozeer technisch is maar vooral lyrisch. De kunst is om, zoals bijvoorbeeld Tord Gustavsen, je in dienst te stellen van een vocalist en toch je eigen herkenbare stijl te bewaren.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Het Brad Mehldau Trio een paar jaar geleden in Bozar. Wat ik bij hem vooral bewonder, is de kalmte waarmee hij achter zijn piano zit. Ook de manier waarop hij op uitgesponnen manier een nummer laat ontwikkelen, is fascinerend. Hij bracht toen een nummer van Charlie Parker en pas na een ellenlang voorspel lichtte hij de tip van de sluier. Meesterlijk hoe hij de spanning opbouwde. Voor mij is hij de Keith Jarrett van nu. Het is een feit dat hij plots gehypet werd door zijn covers van Radiohead maar je kunt niet ontkennen dat hij het met goede smaak doet.
Wat standards betreft, beperk ik mij toch wel. Af en toe speel ik er wel eens een live en op mijn recente cd staat een beetje door toeval een versie van ‘In the Wee Small Hours of the Morning’. Maar er zijn anderen die dat veel beter doen, dus blijf ik er van af. Ik zet de jazztraditie liever verder met eigen composities.

 

… je favoriete quote momenteel?

“Het is in de grootste beperking dat de meeste vrijheid ontstaat” (C’est dans les plus grandes contraintes que naissent les plus grandes libertés). Ik studeerde grafiek en toen een leraar ons voor de eerste keer confronteerde met een wit blad en daarop slechts een punt om van daaruit verder te werken, schrok ik wel even. Als ze mij zeggen dat ik mag improviseren met een enkele opgegeven noot, dan vind ik dat persoonlijk aartsmoeilijk. Er zijn collega’s die dat fantastisch doen, zoals Manu Hermia bijvoorbeeld. Ik moet minstens een basisschema van akkoorden hebben en dan kan ik wel verder. Inspiratie komt bij mij op de meest onverwachte momenten maar het duurt nadien soms maanden eer ik dat idee tot een volledig nummer uitgebouwd heb. Ik ga echter zeker niet klagen. Vandaar dat ik hier nog een typisch Waalse uitdrukking wil aan toevoegen: “On neis nin riche mais on vî bien” of “we zijn niet rijk maar we leven goed”. Jazzmuzikanten zijn levensgenieters, ik voorop (lacht). Als je te neutraal leeft, kan je volgens mij ook geen gevoelens overbrengen als artiest. En dat is net onze taak, mensen raken.