Jean-Paul Estiévenart

Trompettist Jean-Paul Estiévenart: een ‘musician’s musician’ maar stilaan ook een publiekslieveling door zijn activiteiten bij de meest diverse groepen.

04.03, Flagey
Jean-Paul Estiévenart Trio

17.03, CC De Meent (Alsemberg)
Jean-Paul Estiévenart Trio

26.03, Marni
MikMâäk-XL bigband

02.04, Jazz Station
Jazz Station Big Band

 

Wie is… Jean-Paul Estiévenart?

Dankzij zijn verbetenheid om in zijn beginperiode zo goed als elke maandagavond present te tekenen voor de jamsessies in de Sounds en mede door uren zelfstudie, bereikte trompettist Jean-Paul Estiévenart (°1985) zijn huidige status van polyvalent muzikant. Pure jazz blijft zijn ding maar keer op keer doorbreekt hij elke hokjesmentaliteit. Zo was hij reeds te horen bij het swingorkest van Lady Linn en is hij lid van het multiculturele gezelschap Marockin’ Brass. Daarnaast duikt hij al eens op in freejazz kringen, maakt hij deel uit van de Jazz Station Big Band en speelde hij bij het Brussels Jazz Orchestra. Verder vinden we hem nog terug bij o.a. LG Jazz Collective, MikMâäk en Manu Hermia 5tet.
Al deze activiteiten leverden hem erkenning alom op met o.a. de Django d’Or 2006 in de categorie jong talent en een onderscheiding voor de debuutplaat van zijn kwartet 4in1. Momenteel gaat alle aandacht naar zijn trio met Antoine Pierre (drums) en Sam Gerstmans (contrabas). De meest recente cd, ‘Wanted’, werd overal enthousiast onthaald. Het trio heeft er net een Jazztour van Les Lundis d’Hortense opzitten en staat scherp voor de komende JazzLab tournee. Het concert in Flagey is de ideale gelegenheid om deze ster in wording in de beste omstandigheden aan het werk te horen.

 

Welk is…

…je favoriete plek in Brussel?

Ik kom niet zo vaak buiten als ik niet moet spelen maar je kunt mij in de voormiddag wel regelmatig aantreffen in OR Espresso Bar rechtover de Beursschouwburg. Meestal zet ik mij aan de lange tafel langs de straatkant vanwaar ik de voetgangers zie defileren. Dat werkt inspirerend, net als het feit dat er wildvreemden naast mij zitten en ik soms hun gesprekken opvang. Zo verneem ik hoe “normale” werkmensen hun dag doorbrengen en wat hun interesses zijn. Af en toe knoop ik al eens een gesprek aan met sommige van hen. Dat doe ik ook op de trein, als ze er tenminste vriendelijk uitzien (lacht).
Je kunt er niet omheen dat niet-muzikanten of mensen die niet creatief bezig zijn, een andere tijdsindeling hebben en bijgevolg een andere levensvisie. Als wij buitenkomen, is het gewoonlijk om een luchtje te scheppen. Al heb ik zelf een gezinsleven, de prioriteiten liggen toch anders. Wie een nine-to-five job heeft, komt thuis, kan alles met betrekking tot het werk meteen achter zich laten en wegduiken in een andere wereld aan de hand van een film of een boek. Kunstenaars zijn 24u op 24 bezig met hun ding, zelfs in hun slaap. Ik wil continu creatief blijven. Vandaar dat ik in centrum Brussel woon. De stad werkt inspirerend doordat er voortdurend nieuwe dingen gebeuren.

 

… je beste herinnering aan een recent concert?

Dat was het Mark Turner Quartet in De Werf in Brugge, november 2014. Ik had deze groep al een paar jaar geleden aan het werk gezien maar dit was nog veel sterker. De manier waarop de vier muzikanten als een hechte groep klinken, is overweldigend. Turners aanpak lijkt voor sommigen te intellectualistisch maar toch is het allemaal heel natuurlijk wat hij doet. Dat geldt ook voor de trompettist van de groep, Avishai Cohen. Hij doet wat hij wil met zijn instrument en toch blijft het steeds elegant. En dan heb ik het nog niet gehad over de ritmesectie. Daarom is een Jazz Tour van Les Lundis d’Hortense of een tournee in het kader van de JazzLab Series zo belangrijk. Je kunt een reeks concerten na elkaar spelen en dat levert resultaat op. Dat is de ideale manier om als groep heel wat vooruitgang te boeken.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

‘Weightless’ van zangeres Becca Stevens. Ik ontdekte haar doordat ze een nummer zingt op de recente cd van Ambrose Akinmusire, ‘The Imagined Savior Is Far Easier to Paint’. Ze studeerde aan de jazzafdeling van de Manhattan School of Music in dezelfde periode van Akinmusire. Haar plaat klinkt wat folky. Ze speelt tevens gitaar. Toch is het meer dan dat. Het gaat vooral de richting uit van de Scandinavische esthetiek en wat Björk doet. Recent kocht ik tevens een plaat van Ólöf Arnalds, nog een IJslandse zangeres. Vocalisten inspireren mij enorm. Met een trompet is het mogelijk om de menselijke stem heel dicht te benaderen omdat je het instrument extreem kunt laten klinken, van warm en lyrisch tot zeer wild en assertief. Eigenlijk begin ik mijn instrument nu pas naar waarde te schatten. De mogelijkheden zijn enorm maar net daardoor is het zo moeilijk.

 

… je favoriete quote momenteel?

Dat is een zinsnede van Max Roach: “Zwart, wit, geel, blauw met roze stippen, jazz, variété, klassiek, al deze scherp afgetekende semantische onderscheidingen dienen vooral om muzikanten uit elkaar te drijven, hen tegenover elkaar te plaatsen en hen te kwetsen. Deze termen stellen inhoudelijk niets voor en refereren enkel naar de muziek op zich.” Vandaar dat ik in heel wat verschillende groepen speel. De stijl of het genre doen er niet toe. Als het maar goed klinkt en je eerlijk bent in wat je doet. Van zodra je iets of iemand probeert na te bootsen, loopt het mis en dat gaat soms vlugger dan je denkt. Iedereen is ontegensprekelijk beïnvloed. Volledig origineel zijn de dag van vandaag, is zo goed als onmogelijk want er is al zoveel gedaan. Je kunt ook niet weten wat er overal elders aan de gang is.
Ik amuseer mij in elke groep waarbij ik speel, een niet onbelangrijk aspect. En dan moet ik steeds denken aan wat Wynton Marsalis ooit zei over muzikanten: zij oefenen geen beroep uit want voor een beroep moet je werken en muzikanten spelen muziek. Het is een spel. Al zijn er ook moeilijke situaties. Je moet steeds de juiste connectie vinden met de anderen. Dat betekent dat je jezelf voortdurend flexibel moet opstellen.