Manuel Hermia

De rode draad in het oeuvre van saxofonist en fluitist Manuel Hermia is de zoektocht naar een gefundeerde toenadering tussen culturen en stijlen, zowel muzikaal als filosofisch.

 

Brussels Jazz Festival -  21.01

15 u. L'impro dans le viseur  - Flagey

 


River Jazz Festival -   24.01

 18u. Hermia/ Ceccaldi/ Darrifourcq - Jazz Station

20u. Belgituroc - Espace Senghor

22u. Manuel Hermia Trio - Théâtre Marni

 

De rode draad in het oeuvre van saxofonist en fluitist Manuel Hermia is de zoektocht naar een gefundeerde toenadering tussen culturen en stijlen, zowel muzikaal als filosofisch. In het kader van het River Jazz Festival illustreert hij dat met een heuse hattrick: op de afsluitingsavond geeft hij drie concerten op drie verschillende plaatsen met drie verschillende groepen.

 

 

Wie is… Manuel Hermia?

Manuel Hermia is het typevoorbeeld van de polyvalente muzikant die ook bruggenbouwer is. Hij speelt niet alleen sopraan-, alt- en tenorsaxofoon maar ook fluit en bansuri (Indische fluitvariant). Daarbij reiken zijn interesses en activiteiten van wereldmuziek en (free)jazz tot rock en een meer klassieke jazzbenadering. Hij componeerde tevens voor dans- en circusvoorstellingen. Bovendien is hij een boeiend fotograaf wiens beelden telkens getuigen van een zeer specifieke wereldvisie. Met de twee dubbel-cd’s, ‘Le Murmure de l’Orient I & II’ (2005, 2012 - Igloo), uitgegeven als uiterst verzorgde kunstwerkjes met foto’s en bijhorende teksten, kwamen deze laatste aspecten uitgebreid aan bod.
In jazzkringen staat hij eveneens bekend als een voorvechter van de muzikantenrechten. Net voor de nationale verkiezingen van 2014 kwam hij zelfs op de proppen met een kleurrijke versie van de Brabançonne (het Belgische volkslied) waarvoor hij kon rekenen op de steun van een dertigtal gelijkgestemde collega’s.

In de komende maanden verschijnt er nieuw werk van het Manuel Hermia Quartet, Slang en het Belgisch-Frans Hermia/Ceccaldi/Darrifourcq Trio (de cd-première heeft plaats tijdens River Jazz). Niet verwonderlijk dus dat hij werd gevraagd om het River Jazz Festival af te sluiten met drie concerten op eenzelfde avond.

 

Welk is…

…je favoriete plek in Brussel?

 

Dat is ontegensprekelijk het Dudenpark met daarbij aanleunend het park van Vorst. Ik woon net tussen beide in en ga er regelmatig wandelen en joggen. Alhoewel ik op en top een stadsmens ben, hou ik toch van wat groen in mijn woonomgeving. Het geeft een extra dimensie aan het leven in een stad. Voor mij is het een plek van herbronning zonder dat ik het meteen zou bestempelen als een directe inspiratiebron. Als componist heb ik geen vast werkschema of hanteer ik geen specifieke discipline. Ingevingen voor nieuwe nummers komen op de meest onverwachte momenten. Daarom heb ik altijd mijn iPhone bij de hand. Eenmaal per jaar beluister ik dat allemaal opnieuw en klasseer dan de bruikbare ideeën in mapjes per groep waarmee ik werk en verwijder ik datgene waarvan ik denk dat er niets mee aan te vangen valt.

 

…je beste concertherinnering in de drie zalen waar je op 24 januari zal optreden?

 

In Marni zag ik eind vorig jaar het trio van Jean-Paul Estiévenart. Dat was voor mij een van de beste optredens ooit! Samen met drummer Antoine Pierre en bassist Sam Gerstmans slaagde hij er in om zowel de jazztraditie in ere te houden als heel veel vrijheid te nemen. Om dat in eenzelfde repertoire te kunnen, moet je een zeer groot muzikant zijn. Die interactie en die muzikaliteit waren van topniveau. Het bewijs dat je niet altijd naar New York hoeft te gaan voor wereldklasse.
In Espace Senghor herinner ik mij best het concert van Majid Bekkas en zijn project Makenba met Minino Garay en Louis Sclavis. Drie muzikanten die eveneens openstaan voor allerlei invloeden en er ook iets mee aanvangen. Espace Senghor heeft een goede programmatie op dat gebied.
In de Jazzstation blijft de jaarlijkse jamsessie van Les Lundis d’Hortense bij de opening van het seizoen telkens een feestelijk evenement. Je krijgt de kans om met talrijke collega’s het podium te delen en dat in de meest onverwachte combinaties.

 

… de laatste cd of plaat die je zelf kocht?

 

Daar moet ik een dubbelzinnig antwoord op geven. Ik ben een absolute cd-fan en koop veel. Maar om verschillende redenen heb ik sinds twee maanden een betalend abonnement op Spotify. Ik zetel namelijk sinds een jaar in de raad van bestuur van SABAM. Je hoort daar vaak over Spotify en om erover mee te kunnen praten wilde ik weten wat het uiteindelijk was en hoe het werkt. Er is wel nog heel wat onduidelijkheid wat de auteursrechten betreft.
Spotify is ook een totaal andere manier van luisteren. Ik behoor nog tot de generatie die een album als een geheel beschouwt. Het lijkt er echter op dat die opvatting achterhaald wordt. Nu selecteert men meer en meer per nummer. In rock en pop is het ondertussen zo dat artiesten om de zoveel maanden met een nieuwe release aankomen en zo in de actualiteit blijven. In jazz neem je een plaat op en daar probeer je dan twee jaar mee te toeren. Dat is een hele revolutie.
Een andere reden waarom ik mij recent abonneerde op Spotify is dat ik les geef aan het conservatorium. Leerlingen komen met zoveel verschillende dingen af die je niet allemaal in huis kan hebben. En dan brengt Spotify wel eens redding, meer dan YouTube. De laatste twee maanden kocht ik dus geen cd’s meer. Wat ik wel doe via Spotify is gericht luisteren per artiest. Momenteel zit ik in een heuse Chris Potter-trip. Hoe die gast het werk van Coltrane, Rollins en Becker assimileert om er zijn eigen klank mee op te bouwen, is ongelooflijk. Jazz evolueert steeds verder en het wordt dan ook moeilijker om alles te integreren in je eigen patronen maar Potter slaagt daar in. Joshua Redman is ook zo iemand.

 

…je favoriete quote momenteel?

 

Gans mijn leven al haat ik het woord discipline. Voor mij stond dat steeds synoniem met het leger en aanverwante structuren. Henry Miller schreef echter ooit dat “de ware zin van discipline is vrijheid promoten”. In jazz geldt dat inderdaad. Je hebt heel wat zelfdiscipline nodig om elke dag opnieuw te oefenen opdat je nadien op een podium de middelen hebt om zo vrij mogelijk te kunnen spelen. Op die manier krijgt discipline een positieve betekenis want het gaat hier om jezelf. Er is niemand anders bij betrokken die op je vingers tikt.
Aansluitend wil ik daar graag nog het Chinese begrip Tao aan toevoegen, hoofdzakelijk terug te vinden in een verzameling van tachtig kleine gedichten met diepe filosofische achtergrond. Een voorbeeld: “Wie niet rivaliseert, heeft geen rivalen”.